Επιστρέφονται κοινοτικά κονδύλια λόγω στασιμότητας στα έργα του Μετρό;

Λόγω των καθυστερήσεων στην ολοκλήρωση των επτά υπό κατασκευή σταθμών του μετρό, η Ελλάδα είναι πιθανό να επιστρέψει κοινοτικά κονδύλια που χρηματοδοτούν τις επεκτάσεις του υπόγειου σιδηρόδρομου σε Ελληνικό και Ανθούπολη.

Διαπιστώνονται καθυστερήσεις, καθώς «στον αέρα» είναι η υλοποίηση του συστήματος σηματοδότησης, προμηθευτής του οποίου είναι η Siemens.
Πρόκειται για κεφάλαια ύψους 374 εκατομμύρια ευρώ, για τα οποία όπως ανέφερε ο υπουργός Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων Γιάννης Μαγκριώτης. υφίσταται κίνδυνος ανάκτησης από την Ε.Ε.
Η κυβέρνηση καλείται να προλάβει τις προθεσμίες 30/06/2012 και 31/03/2013 αντίστοιχα για τις επεκτάσεις προς Ελληνικό και Ανθούπολη.

Διαβάστε περισσότερα...

Η συμφωνία των Βρυξελλών καταρρέει

Εξαιρετικά αρνητικές είναι οι εξελίξεις για την ευρωπαϊκή οικονομία, αλλά ειδικότερα για την Ελλάδα καθώς όλα δείχνουν ότι η περίφημη συμφωνία της 21ης Ιουλίου που πανηγυρίστηκε ως ιστορική, είναι κυριολεκτικά στον αέρα. Εκτός κι αν κρύβεται κάτι πίσω από τα όσα συμβαίνουν γύρω από το νέο ελληνικό δάνειο. Έχουμε και λέμε λοιπόν:
Η 6η δόση από το πρώτο δάνειο για την Ελλάδα μετατίθεται για αργότερα, όχι πάντως για τις 15 Σεπτεμβρίου. Η τρόικα ανέβαλε για μία εβδομάδα την έλευσή της στην Ελλάδα ενώ όλα δείχνουν ότι τα χρήματα θα εκταμιευθούν προς τα τέλη Σεπτεμβρίου και φυσικά με διακρατικές συμφωνίες.


Η Φινλανδία αρχικά έκλεισε συμφωνία για παροχή εγγυήσεων προκειμένου να δώσει λεφτά στην Ελλάδα και ακολούθησαν η Αυστρία, η Σλοβακία και η Ολλανδία οι οποίες απαιτούν κι αυτές, εμμέσως πλην σαφώς, εγγυήσεις από πλευράς της Αθήνας προκειμένου να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν την ελληνική οικονομία, ενώ ετοιμάζονται και η Εσθονία με την Μάλτα.


Ο Ρομπάι τονίζει ότι οι τελικές αποφάσεις θα ληφθούν από Οκτώβριο και βλέπουμε την ώρα που η Ελλάδα καίγεται για ρευστό.


Πραγματοποιείται το απόγευμα της Πέμπτης έκτακτη σύσκεψη Βενιζέλου – Προβόπουλου με θέμα τη ρευστότητα των ελληνικών τραπεζών ενώ την ίδια μέρα ο Γ. Παπανδρέου είχε ευρείες κυβερνητικές συσκέψεις καθώς υπάρχει έντονη ανησυχία για τις εξελίξεις στην οικονομία.
Ξαφνικά λοιπόν τα χαμόγελα για τη συμφωνία των Βρυξελλών, ένα μόλις μήνα μετά έχουν παγώσει. Κανείς δε μιλά για το νέο μηχανισμό στήριξης και κανείς δε λέει πώς θα δοθούν τα 109 δις ευρώ στην Ελλάδα. Για να μη μιλήσουμε για το νέο σχέδιο Μάρσαλ που μας το «πούλησαν» ως μεγάλο γεγονός αλλά δεν κινείται φύλλο.
Αυτό που έγινε χθες, όμως, με την ομαδική απαίτηση των ευρωπαϊκών χωρών για εγγυήσεις κρύβει πολλά. Για κάποιους ίσως να κρύβει την προσπάθεια της Μέρκελ να ακυρώσει τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου, άλλωστε αυτό έδειξαν και οι πρόσφατες συμφωνίες με τον Σαρκοζί.
Σε μια πρώτη ανάλυση, στην ουσία δεν υπάρχει συμφωνία, έχει καταρρεύσει, το καράβι έχει βουλιάξει και τα ποντίκια ψάχνουν για να φύγουν αφήνοντας μόνο του τον μουτζούρη, δηλαδή την Ελλάδα, να πνιγεί.
Διότι αν υπήρχε συμφωνία τώρα η Ελλάδα δε θα παρακαλούσε για λεφτά και δε θα υπέκυπτε στους εκβιασμούς για εγγυήσεις. Τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα για την Ελλάδα γιατί όλα είναι στον αέρα και η περαιτέρω χρηματοδότησή της είναι από αμφίβολη έως αδύνατη. Με τις άλλα αντί άλλων δηλώσεις Μέρκελ και Σαρκοζί απλά μπήκε η ταφόπλακα στη συμφωνία των Βρυξελλών.
Δικαιώνονται έτσι όλοι όσοι επέκριναν την κυβέρνηση που πανηγύριζε. Δικαιώνεται και ο Αντ. Σαμαράς που είπε τότε ότι υπάρχουν πολλές αμφιβολίες για τη συμφωνία. Τότε έπεσαν όλοι πάνω του να τον φάνε χαρακτηρίζοντάς τον ούτε λίγο ούτε πολύ ως …”ανθέλληνα”.
Αυτό είπε και χθες ουσιαστικά ο Ευ. Βενιζέλος ο οποίος επιχείρησε να βάλει σιωπητήριο στο θέμα των εγγυήσεων και κατηγόρησε όσους εκφράζουν τις διαφωνίες τους για τον χειρισμό του θέματος της Φιλανδίας από τον ίδιο ότι … “ποντάρουν στην αποτυχία της Ελλάδας”. Σύμφωνα με τη λογική του κ. αντιπροέδρου δεν έχουμε δικαίωμα να κάνουμε κριτική σε αποτυχημένες εξαρχής συμφωνίες και αποτυχημένες πολιτικές.
Πέρα από την κατάρρευση της συμφωνίας η ομαδική απαίτηση για εγγυήσεις μυρίζει πολύ… Γερμανία. Φαίνεται ότι η Μέρκελ τους έβαλε να ζητήσουν εγγυήσεις θέλοντας ίσως να ξεφύγει η ίδια από τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου και να αφήσει την Ελλάδα να καταρρεύσει. Σκεφτείτε ότι μας ζητούν μέχρι και λεφτά ως εγγύηση προκειμένου να πληρώσουμε τα δάνειά μας. Δηλαδή που θα βρει μια χρεοκοπημένη χώρα λεφτά για να εγγυηθεί για άλλα λεφτά που χρειάζεται;
Υπάρχουν φυσικά και τα εμπράγματα δικαιώματα, ακίνητα και εταιρείες που έχει βάλει στο μάτι η Γερμανία. Ανοίγει ο δρόμος ώστε η Ελλάδα να τα βάλει ως εγγύηση και επειδή είναι αδύνατο να πληρώσει τα δάνειά της, να περιέλθουν στα χέρια των δανειστών μας.
Και η κυβέρνηση το μόνο που κάνει είναι να βγάζει ανακοινώσεις για να τα βάζει με όσους κάνουν κριτική και προσπαθούν να πουν την αλήθεια πίσω από τα καθεστωτικά ΜΜΕ.
¨

http://www.antinews.gr/2011/08/19/118321/#more-118321

Διαβάστε περισσότερα...

Οι διεφθαρμένοι της Ελλάδας κατηγορούν τον λαό στους φοροκλέφτες της Ευρώπης

Τον Ιούλιο του 2008, λίγο πριν ξεσπάσει η παγκόσμια οικονομική κρίση, οι ηγέτες του G8 συναντήθηκαν στο Τογιάκο της Ιαπωνίας.

Μιλάμε για τους ίδιους ανθρώπους που τώρα δίνουν κουράγιο ο ένας στον άλλο, τρέχουν από τηλεδιάσκεψη σε τηλεδιάσκεψη, βλέπουν τις οικονομίες τους να υποβαθμίζονται η μία μετά την άλλη και συνεχίζουν να λαμβάνουν «γενναίες» - κατά τον Έλληνα πρωθυπουργό – αποφάσεις, που την επόμενη στιγμή δηλώνουν ότι πρέπει να τις αναθεωρήσουν.
Εκεί, στο Τογιάκο της Ιαπωνίας, λοιπόν, οι άνθρωποι αυτοί αποδείχθηκε πως ήσαν τα πιο… γερά στομάχια στον κόσμο!
Είχαν συναντηθεί για να μιλήσουν για την επερχόμενη παγκόσμια κρίση και ειδικά για την αντιμετώπιση της επισιτιστικής κρίσης – αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Αφρική, αποδεικνύουν πόσο καλά την αντιμετώπισαν.
Στη διάρκεια εκείνης της Συνόδου έφαγαν του σκασμού – 385 εκ ευρώ κόστισε η εκδρομή τους στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου μαζί με τα λουκούλλεια γεύματά τους.
Πήγαιναν από γεύμα σε γεύμα και από δείπνο σε δείπνο. Κατανάλωσαν απίθανες ποσότητες εκλεκτών εδεσμάτων – χαβιάρια, καπνιστούς σολομούς, κρέατα, θαλασσινά και ό,τι άλλο βάζει ο νους του ανθρώπου.
«Οι πιθανότητες να συγκεντρωθεί κανείς σε σοβαρές συζητήσεις μετά από τέτοιο γεύμα είναι μηδαμινές», έγραψαν τότε οι Times του Λονδίνου. Θα μπορούσε να πει κανείς πως τα σημερινά γεγονότα είναι η… βαρυστομαχιά από εκείνο το όργιο.
Τώρα, οι… Γαργαντούες του 2008 παριστάνουν τους εγκρατείς, που επιβάλλουν μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας και επιτίθενται στις χώρες που δεν ανήκουν στην παρέα τους, αλλά τις χρησιμοποιούν για να τους φορτώνουν τις δικές τους ατασθαλίες και αβλεψίες.
Βγάζουν κόκκινες κάρτες, ζητούν από τους άλλους δημοσιονομική πειθαρχία, απειλούν με σκληρά μέτρα.


Οι ΗΠΑ ζουν το σοκ της υποβάθμισης της οικονομίας τους.


Η Ιταλία βρίσκεται με τη θηλιά στον λαιμό. Η Γαλλία και η Γερμανία συνεχίζουν να επιβάλλουν «λύσεις» που την επόμενη στιγμή αποδεικνύονται καταστροφικές. Και η ευρωπαϊκή ηγεσία (Μπαρόζο, Ρομπάι, Ρεν, Γιουνκέρ) είναι κυριολεκτικά για κλάματα.
Στην πραγματικότητα, η Ιστορία γράφεται παράλληλα με τα γεγονότα της – για πρώτη ίσως φορά μετά την ιστορική καταγραφή του Πελοποννησιακού Πολέμου από τον Θουκυδίδη.
Στην πραγματικότητα, η Ιστορία αποφάσισε να γράψει την αυτοβιογραφία της. Για να προλάβει όλους αυτούς τους ανίκανους υπηρέτες συμφερόντων όσο βρίσκονται στη ζωή – και μάλιστα όσο βρίσκονται ακόμη στην εξουσία.
Σε αντίθεση, όμως, με ό,τι συνέβαινε σε προηγούμενες κρίσιμες ιστορικές περιόδους, η Ελλάδα βρέθηκε, από πλευράς πολιτικών ιθυνόντων, σε ανάλογη και χειρότερη κατάσταση.
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: Από την πρώτη στιγμή, χωρίς καν να είναι σε θέση να αναλύσουν την κατάσταση των υπολοίπων οικονομιών, ειδικά των λεγομένων «ισχυρών», ανίκανοι να βάλουν κάτω πέντε νούμερα και να προβλέψουν, έσπευσαν να ξυπνήσουν από τον λήθαργο τους Γαργαντούες του 2008.
Ήδη από το Φθινόπωρο του 2008, προκειμένου να δικαιολογήσουν την πρακτική αδυναμία τους να ανταποκριθούν στις προεκλογικές υποσχέσεις τους, προκειμένου να αποφύγουν την οργή του λαού για τα ψέματα, Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου έσπευσαν να δυσφημήσουν την χώρα όσο δεν παίρνει.
Εκατοντάδες δηλώσεις, συνεντεύξεις και «εξομολογήσεις» έκαναν τον γύρο του κόσμου:


Είμαστε διεφθαρμένοι και φοροκλέφτες, βουλιάζουμε, καταστρεφόμαστε.
Λες και επιδίωκαν τον διεθνή οικονομικό έλεγχο από αυτούς που δεν μπορούν να βρουν έναν μηχανισμό στήριξης της προκοπής, να αντιμετωπίσουν την κρίση χρέους ενώ έχουν στη διάθεσή τους ολόκληρη Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, να βρουν μια λύση που να διαρκέσει πάνω από μία εβδομάδα.
Ακόμη και τώρα, στην τελευταία συνέντευξή του στον «Γκάρντιαν» ο σημερινός υπουργός των Οικονομικών, δηλώνει πως στην Ελλάδα η φοροδιαφυγή είναι «τόσο παλιά όσο και τα βουνά» και «θεωρείται απ’ όλους το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας».
Λες και δεν υπάρχει αλλού φοροδιαφυγή. Λες και δεν απευθύνεται στους δημιουργούς των φορολογικών παραδείσων.
Προφανώς, πήγε περίπατο από την πρώτη στιγμή η «δέσμευση» για επαναδιαπραγμάτευση με την ΕΕ;
Συγγνώμη, κ. Παπανδρέου και κ. Βενιζέλε και κύριοι γενικώς της κυβέρνησης. Όταν προεκλογικά θέτατε ως έναν από τους τρεις πυλώνες της πολιτικής σας (οι άλλοι δύο, σας θυμίζω, ήταν η πράσινη ανάπτυξη και η ρευστότητα στην αγορά), την «επαναδιαπραγμάτευση με την ΕΕ», τι ακριβώς εννοούσατε;
Για τι πράγμα θα επαναδιαπραγματευόσασταν με την ΕΕ; Για κάτι άλλο εκτός από το χρέος; Μετά τι έγινε; Αποφασίσατε να μην επαναδιαπραγματευθείτε; (Για να μην σας θυμίσω πως ο κ. Παπανδρέου έλεγε (προεκλογικά, έτσι;) πως δεν θα χρειαστεί καν να επαναδιαπραγματευθεί αύριο, διότι… το έχει κάνει χθες!).
Μόνοι διεφθαρμένοι οι ίδιοι
Προκαλεί δε αηδία το γεγονός ότι συστηματικά ρίχνουν τα βάρη στον λαό (που απαρτίζεται από τεμπέληδες, κλέφτες και φοροφυγάδες), ενώ ποτέ και σε καμιά τους συνέντευξη δεν παραδέχθηκαν την αλήθεια:
Πως οι μόνοι διεφθαρμένοι σ’ αυτή τη χώρα είναι οι ίδιοι.


Και πως για να καλύψουν την διαφθορά τους ψήφισαν το άρθρο 86 του Συντάγματος και τον νόμο περί ευθύνης υπουργών. Και πως δεν έχει δικαστεί ποτέ κανείς και για κανένα από τα σκάνδαλα. Και πως στήνουν εξεταστικές επιτροπές για το θεαθήναι τοις ανθρώποις.
Και πως μόλις γίνεται κάποια παραπομπή, αμέσως η Δικαιοσύνης διαπιστώνει (όπως συνέβη προχθές με την υπόθεση των υποβρυχίων) ότι τα αδικήματα έχουν παραγραφεί. Και πως η φοροδιαφυγή, η φοροκλοπή, η γενική ασυνειδησία και ατιμωρησία ενθαρρύνθηκαν από σειρά νόμων που θεσμοθετούσαν αυτήν την παραβατική συμπεριφορά, με φωτογραφικές διατάξεις που ευνοούσαν «ημέτερους», χρηματοδότες και χορηγούς.
Αλλά όχι, αυτά δεν λέγονται στις συνεντεύξεις. Αυτά αναφέρονται γενικά και αόριστα – δεν κάναμε ό,τι έπρεπε, υπάρχουν (γενικές και αόριστες) ευθύνες όλου του πολιτικού συστήματος.
Και επιτέλους, σε ποιους πήγαν να κατηγορήσουν έναν ολόκληρο λαό και να τον θέσουν υπό την επιτροπείας τους;
Σε τίποτε αδιάφθορους;
Όχι, βέβαια.


Κατηγόρησαν – και εξακολουθούν να κατηγορούν – τον λαό μας σ’ αυτούς που δημιούργησαν και ανέχθηκαν σκάνδαλα.
Σ’ αυτούς που κατηγορούνται, όπως ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας και πρώην Πρόεδρος της Κομισιόν Πρόντι, για επαφές δύο συμβούλων του με κύκλωμα της καλαβρέζικης μαφίας. Και όπως ο νυν Μπερλουσκόνι, που κατηγορήθηκε για απόπειρα δωροδοκίας γερουσιαστή και ενός διευθυντή της ΡΑΙ.
Σ’ αυτούς, όπως οι Βρετανοί, που κάθε τόσο κατηγορούνται για παράνομες χρηματοδοτήσεις των κομμάτων τους, παράνομα βουλευτικά έξοδα, χρηματισμούς στη Βουλή των Λόρδων.
Σ’ αυτούς, όπως οι Γερμανοί, που η μία μετά την άλλη οι εταιρίες τους καταδικάζονται για σκάνδαλα διαφθοράς. Και δεν πρόκειται μόνο για τη Ζήμενς. Τον Ιανουάριο του 2008 αποκαλύφθηκε το «σκάνδαλο της Φολκσβάγκεν», τότε που καταδικάστηκε ακόμη και στενός συνεργάτης του Σρέντερ.
Σ’ αυτούς που έδωσαν και δίνουν μάχη για να εμποδίσουν τα μέτρα περιορισμού των φορολογικών παραδείσων τους (Αυστρία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο – του Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, βεβαίως, βεβαίως).
Συγγνώμη, κύριοι, που έχετε ξαμοληθεί – και συνεχίζετε ακόμη και σήμερα – ανά την Ευρώπη δυσφημώντας την πατρίδα μας (προσοχή, «μας» όχι «σας»), δεν σας πέρασε ούτε στιγμή από το μυαλό να θυμίσετε στους «μεγάλους τιμωρούς» το περίφημο σκάνδαλο φοροδιαφυγής του Λιχτενστάιν;
Μα δεν πάει δα και τόσος καιρός! Μόλις την άνοιξη του 2008 – λίγο πριν από το «μεγάλο φαγοπότι» του G8!
Ήταν τότε που αποκαλύφθηκε – όταν οι γερμανικές αρχές εξασφάλισαν λίστα 1.400 μεγαλοκαταθετών – η έκταση της φοροδιαφυγής στη Γερμανία.
Ήταν τότε που αποκαλύφθηκε ότι διευθυντές μεγάλων πολυεθνικών με υπέρογκες απολαβές φόρτωναν τα χρήματά τους στις λιμουζίνες τους και τα μετέφεραν σε διάφορα φορολογικά καταφύγια, όπως το Μονακό και η Ανδόρα.
Φυσικό ήταν. Στη Γερμανία οι μισθοί των διευθυντών αυξήθηκαν το 2007 κατά 17,5%, ενώ στη Γαλλία 3 στα 4 αφεντικά μεγάλων εταιριών κέρδισαν το 2007 40% περισσότερα από το 2006. Κάτι έπρεπε να κάνουν με τα χρήματά τους οι άνθρωποι.
Με ποιο δικαίωμα – την ώρα που εντός συνόρων δεν τιμωρείται ποτέ κανείς, πολιτικός ή φοροφυγάς – βγήκαν όλοι αυτό στο σεργιάνι κατηγορώντας μια ολόκληρη χώρα;
Και σε ποιους την κατηγορούσαν; Στους Γάλλους, που τα τελευταία είκοσι χρόνια έχουν δει να κατηγορούνται ή να καταδικάζονται πάνω από 600 πολιτικοί τους;


Στους Ιρλανδούς που έγιναν γνωστοί παντού για την ικανότητα του πρώην πρωθυπουργού τους Μπέρτι Άχερν (ο οποίος τελικά παραιτήθηκε το 2008) να ξεκολλάει από πάνω του κάθε κατηγορία – εξ ου και το προσωνύμιο «πρωθυπουργός – τεφάλ»;
Στους Γερμανούς και την κ. Μέρκελ, που ο ίδιος ο μέντοράς της Χέλμουτ Κολ παραδέχθηκε παράνομες χρηματοδοτήσεις προς το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα; Και βρέθηκαν σε ελβετικούς λογαριασμούς πάνω από 300 εκ μάρκα;
Στους Άγγλους, όπου ο πρώην πρωθυπουργός Μπλερ κατηγορήθηκε – πλην όλων των άλλων – για απονομή τίτλων ευγενείας με βάση τις χορηγίες προς το κόμμα των Εργατικών, του οποίου ο πρώην ταμίας λόρδος (τρομάρα του) Λέβι είχε κερδίσει τον τίτλο «Ο λόρδος… Μετρητά»;
Στους Ιταλούς με τις γνωστές σχέσεις των πολιτικών τους με τη Μαφία και τη Ντράγκεντα;
Στους Γάλλους που ο πρώην πρωθυπουργός Μπερεγκοβουά αυτοκτόνησε διαρκούσης δικαστικής έρευνας εναντίον του, επειδή είχε λάβει άτοκο δάνειο ενός εκ φράγκων από τον επιχειρηματία Ροζέ Πελά; Στους Γάλλους του σκανδάλου Αγκόλα-γκέιτ;
Στους Βέλγους, όπου ο πρωθυπουργός Ιβ Λετέρμ κατηγορήθηκε για απόπειρα επηρεασμού της Δικαιοσύνης, όταν προσπάθησε να παρέμβει στην υπόθεση της διάλυσης του τραπεζικού ομίλου Φόρτις;
Στους ευρωκράτες, που όλοι τους εξαργυρώνουν τη θητεία τους σε όργανα της ΕΕ, με παχυλούς μισθούς από εταιρίες και τράπεζες;
Ή μήπως στους Αμερικανούς που προσπάθησαν να πουλήσουν ακόμη και την έδρα του Ομπάμα στη Γερουσία;
Για να καλύψετε την ατιμωρησία σας, την δική σας ανικανότητα να πολεμήσετε τη διαφθορά και την φοροκλοπή και το γεγονός ότι ακόμη κάνετε σχέδια επί χάρτου, εξαγγέλλοντας πότε το Εθνικό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα κατά της Φοροδιαφυγής, πότε το Πενταετές Στρατηγικό Σχέδιο για τη Φορολογική Διοίκηση και πότε το Νέο Εθνικό Φορολογικό Σύστημα – όλα στα χαρτιά – μετατρέψατε στο μαύρο πρόβατο της υφηλίου έναν ολόκληρο λαό.
Δεν σταματάτε καλύτερα τις συνεντεύξεις;


Σοφία Βούλτεψη

Διαβάστε περισσότερα...

Ουγγαρία: ποινικές διώξεις σοσιαλιστών πρωθυπουργών για την αύξηση του κρατικού χρέους

Για την αύξηση του κρατικού χρέους της Ουγγαρίας, θεωρεί υπεύθυνες τις προηγούμενες σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, ο πρωθυπουργός της χώρας Βίκτορ Όρμπαν, της δεξιοεθνικιστικής κυβέρνησης. Για αυτό το λόγο δρομολογεί την ποινική δίωξη των προκατόχων του, με την συνταγματική της πλειοψηφία δύο τρίτων γεγονός που επισείει εκ νέου διεθνείς αντιδράσεις και κριτική για εγκαθίδρυση απολυταρχικού συστήματος, όπως συνέβη με την πρόσφατη ψήφιση του νέου Συντάγματος της χώρας και του νέου νόμου περί Τύπου.

Το γεγονός αυτό έφερε την ελληνικής καταγωγής πρέσβειρα των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βουδαπέστη, Ελένη Τσακοπούλου-Κουναλάκη, να χρησιμοποιεί σκληρή γλώσσα, σε σημερινό άρθρο της στην φιλοκυβερνητική ουγγρική εφημερίδα “Μάγκιαρ Νέμζετ”, στο οποίο, αφενός προειδοποιεί πως η κυβερνητική πλειοψηφία των δύο τρίτων μπορεί να οδηγήσει στην εξαφάνιση της διάκρισης εξουσιών στην Ουγγαρία και αφετέρου επισημαίνει πως θα πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν εγγυήσεις στη χώρα για την ελευθερία του Τύπου, την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και για ελεύθερες και τίμιες εκλογές.
Ήδη, κατά την επίσκεψή της στη Βουδαπέστη, τέλη Ιουνίου, η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών, Χίλαρι Κλίντον, είχε τονίσει ως καθοριστικά, τη διάκριση εξουσιών, τη διαφάνεια στην πολιτική και την ελευθερία του Τύπου. Μόλις πρόσφατα ο βοηθός υφυπουργός Εξωτερικών Τόμας Μέλια επέκρινε την ουγγρική κυβέρνηση ότι φοβάται το διάλογο με την αντιπολίτευση, κάτι που προκάλεσε δριμύτατες αντιδράσεις ευρωβουλευτή του κυβερνώντος κόμματος και τη δήλωση του Ούγγρου κυβερνητικού εκπροσώπου ότι “ουδείς στην Ουγγαρία ή στο εξωτερικό μπορεί να αμφισβητήσει τη βούληση του ουγγρικού λαού”.


Στο στόχαστρο του Βίκτορ Ορμπάν βρίσκονται τώρα οι Σοσιαλιστές προκάτοχοί του στην πρωθυπουργία κατά το διάστημα 2002 μέχρι 2010, τους οποίους κατηγορεί ως υπεύθυνους για την αύξηση μέσα στην οκταετία, του κρατικού χρέους, από το 53% στο 82% του ΑΕΠ, κάτι, που, σύμφωνα με τον εκπρόσωπό του, Πέτερ Σιγιάρτο, συνιστά ένα “πολιτικό έγκλημα”. Στο πλαίσιο αυτό, η κυβερνητική πλειοψηφία αναθέτει τώρα στην Επιτροπή Συντάγματος της Βουλής την εξέταση των νομικών δυνατοτήτων για την παραπομπή σε δίκη των επικεφαλής των προηγούμενων κυβερνήσεων και συγκεκριμένα των πρώην πρωθυπουργών Πέτερ Μέντγκιεσι (2002-2004), Φέρεντς Τζιούρτσιανι (2004-2009) και Γκόρντον Μπαινάι (2009-2010), του Ουγγρικού Σοσιαλιστικού Κόμματος που, μετά τις εκλογές του Απριλίου 2010, βρίσκεται σήμερα στην αντιπολίτευση.
Όπως ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος του Βίκτορ Ορμπάν, σε περίπτωση που καταστεί αναγκαίο, θα υπάρξει και αλλαγή της ισχύουσας νομοθεσίας ώστε, με αναδρομική ισχύ, να εξασφαλιστεί η σίγουρη παραπομπή σε δίκη των τριών πρώην πρωθυπουργών, κάτι που σήμερα καταγγέλλεται από σύσσωμη την ουγγρική αντιπολίτευση ως παραβίαση θεμελιωδών αρχών του κράτους δικαίου. Αναλυτές στη Βουδαπέστη επισημαίνουν πως είναι η πρώτη φορά στην Ουγγαρία, μετά τις καθεστωτικές αλλαγές του 1989, που δρομολογούνται, και μάλιστα αναδρομικά, ποινικές διώξεις για πολιτικές αποφάσεις, κάτι που υπήρχε μόνον στα τελευταία χρόνια της κομμουνιστικής διακυβέρνησης, ενώ υπενθυμίζουν συγχρόνως πως αύξηση του κρατικού χρέους σε αυτά τα επίπεδα σε μία οκταετία, δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα.
Εξάλλου, όπως σημειώνουν οι ίδιοι, μεγάλη ευθύνη για τη μη επιτυχία των μεταρρυθμίσεων του τότε πρωθυπουργού Φέρεντς Τζιούρτσιανι φέρει η πολιτική μπλοκαρίσματος που ακολουθούσε τότε ως αντιπολίτευση το κόμμα του νυν πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπάν, το οποίο, για παράδειγμα, είχε ματαιώσει το 2009 τη μεταρρύθμιση στο σύστημα Υγείας, μέσω δημοψηφίσματος το οποίο το ίδιο είχε προκαλέσει. Αναλυτές επισημαίνουν επιπλέον πως οι τωρινοί χειρισμοί του Ορμπάν κατά των προκατόχων του πρέπει να οφείλονται σε μέγα μέρος στη διάθεση πολιτικής εκδίκησης εναντίον του Φέρεντς Τζιούρτσιανι, που τότε θεωρείτο ιδιαίτερα χαρισματικός και από τον οποίο ο ίδιος είχε υποστεί μεγάλη ήττα στις βουλευτικές εκλογές του 2006, κινδυνεύοντας μάλιστα να βιώσει σχεδόν το τέλος της πολιτικής του σταδιοδρομίας.
protothema.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Αποχώρηση από την ΕΕ με πρωτοβουλία του λαϊκού κινήματος

Του Βασίλη Μηνακάκη*

Αποτελεί σήμερα ανάγκη, μια λογική που θα θέτει την πάλη κατά της ΕΕ στον παρόντα χρόνο, καθώς δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικός αγώνας για την ανατροπή των σφαγιαστικών μέτρων χωρίς αυτός να στρέφεται κατά της ΕΕ Ήρθε η στιγμή, να σκεφτούμε ως εργαζόμενοι πώς πρέπει να σταθούμε απέναντι στην ΕΕ. Με βάση την πραγματικότητα ή στρουθοκαμηλίζοντας; Σύγχρονα ή με βάση δογματικές αγκυλώσεις; Με πραγματικό διεθνισμό ή με την καρικατούρα του; Από την σκοπιά του «έθνους των εργαζομένων» και του δικαιώματος για επιβολή της λαϊκής θέλησης και κυριαρχίας ή με βάση μια γενική και αόριστη επίκληση μιας πατρίδας, που διά στόματος του προέδρου του ΣΕΒ θεωρεί αδιαπραγμάτευτη τη συμμετοχή στην ΕΕ και το ευρώ;


Από πού πρέπει να ξεκινήσουμε; Προφανώς από την πραγματικότητα που λέει ότι η τριαντάχρονη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ και η δεκάχρονη συμμετοχή στο ευρώ υπήρξε σημαντικότατος παράγοντας για την παροξυσμό της κρίσης.


Αποφασιστικότατο εργαλείο της άνευ προηγουμένου επίθεσης στα λαϊκά δικαιώματα στο όνομα της αντιμετώπισης της «κρίσης χρέους». Η ΕΕ, που συμμετέχει με δύο θεσμούς της στην τρόικα, πίεσε και πιέζει συχνά για μέτρα ακόμη πιο αντιδραστικά και από το ΔΝΤ. Αυτό πλέον γίνεται όλο και περισσότερο συνείδηση – εξ ου και η μεταστροφή της γνώμης του λαού απέναντι στην ΕΕ, με τις αρνητικές τοποθετήσεις να «παίρνουν κεφάλι» τελευταία.


Ζητούμενο πρώτο, ασφαλώς, είναι να εμπλουτιστεί η διευρυνόμενη αντιΕΕ «μέση συνείδηση», με αποκαλύψεις σχετικά με το πώς η συμμετοχή στην ΕΕ και το ευρώ εξακόντισε το χρέος, τσάκισε τα εργατικά δικαιώματα, υπονόμευσε την αγροτική παραγωγή, έκλεισε τους ορίζοντες της νεολαίας και στήριξε το ρατσισμό, τους πολέμους και τις ‘’δημοκρατίες’’ τύπου Μπεν Άλι. Με αποκαλύψεις για το πόσο «σωτήρια» είναι η «σωτηρία μας» από την ΕΕ – σωτήρια για τον ΣΕΒ, τις πολυεθνικές, τις τράπεζες αλλά ολέθρια για τα δικαιώματα και τη δυνατότητα του λαού να ορίζει τις τύχες του στον τόπο του.


Υπάρχει, συνεπώς, θέμα ΕΕ για το κίνημα, για τους καθημερινούς του αγώνες (κι όχι μόνο ή κυρίως για την Αριστερά) και είναι άμεσο, καθημερινό. Πώς θα ανταποκριθούμε σε αυτή την πρόκληση; Μια λογική θα ήταν να καταγγείλουμε απλώς την ΕΕ, αλλά να θεωρήσουμε ότι η πάλη για αποδέσμευση από αυτή δεν είναι του σήμερα, αλλά καθήκον που θα επιλυθεί μόνο στα πλαίσια μιας «λαϊκής εξουσίας» (αυτό κάνει λαθεμένα το ΚΚΕ). Μια άλλη λογική θα ήταν να καταγγείλουμε τις αντιλαϊκές πολιτικές, την κυβέρνηση και το ΔΝΤ μόνο, και να θεωρήσουμε ότι η «ΕΕ είναι όπλο για την αντιμετώπιση της κρίσης» ή ότι η πάλη κατά της ΕΕ δεν είναι του παρόντος, αν τεθεί θα δούμε τι θα κάνουμε, το πολύ πολύ να διεκδικήσουμε κυριαρχία της πολιτικής επί των αγορών, των προοδευτικών έναντι των νεοφιλελεύθερων κ.λπ. Παραλλαγές αυτών των λογικών προβάλλονται στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ.


Ανάγκη της λαϊκής πάλης, ωστόσο, και «συντονισμός» με το πνεύμα των πλατειών που απαιτούσαν «να φύγουν όλοι, κυβέρνηση, ΔΝΤ, τρόικα, ΕΕ» δεν είναι καμιά από αυτές τις λογικές. Αποτελεί σήμερα ανάγκη, μια λογική που θα θέτει την πάλη κατά της ΕΕ στον παρόντα χρόνο, καθώς δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικός αγώνας για την ανατροπή των σφαγιαστικών μέτρων χωρίς αυτός να στρέφεται κατά της ΕΕ. Ακόμη και η παραμικρή διεκδίκηση για αυξήσεις, σταθερή δουλειά, καλύτερη σύνταξη, μη συγχώνευση σχολείων και νοσοκομείων, προσκρούει αυτόματα με την ΕΕ ως θεσμό. Θα ανταποκριθεί, λοιπόν, το κίνημα σε αυτή την πρόκληση; Θα θέσει θέμα συνολικής ρήξης και απεγκλωβισμού από την ΕΕ τώρα ή όχι;


Μήπως, όμως, θέτοντας έτσι το ζήτημα διασπούμε την Αριστερά και το κίνημα και υψώνουμε άκαιρες διαχωριστικές γραμμές εκεί που προέχει η ενότητα; Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Κριτήριό μας είναι πάνω από όλα η ενότητα του εργαζόμενου κόσμου στην πάλη για τις ανάγκες του, η συστράτευση των λαϊκών ριζοσπαστικών δυνάμεων πάνω στις διαχωριστικές γραμμές που θέτει η ζωή. Αυτό που πραγματικά ενώνει και μπορεί να διαμορφώσει τις ευρύτερες δυνατές πλειοψηφίες, είναι μια γραμμή που ανταποκρίνεται στις σύγχρονες εργατικές ανάγκες και τέτοια είναι μόνο μια στάση συνολικής ρήξης με την ΕΕ και απεγκλωβισμού από το «σιδερένιο κλουβί» της. Αντίθετα, οι γραμμές που παραπέμπουν τη συνολική ρήξη με την ΕΕ στο μέλλον ή -πολύ περισσότερο- δεν θεωρούν ότι υπάρχει τέτοια ανάγκη, αποδυναμώνουν το λαϊκό κίνημα. Αφήνουν τους εργαζόμενους αιχμάλωτους Στην κυβερνητική προπαγάνδα ή και την ακροδεξιά δημαγωγία. Οι αντιλήψεις που επιμένουν δογματικά σε αυτές τις γραμμές διασπούν και το κίνημα και την Αριστερά. Το κυριότερο ωστόσο είναι ότι απομονώνουν την Αριστερά από τον κοινωνικό σκοπό για τον οποίο υπάρχει, που είναι η έκφραση των λαϊκών συμφερόντων.


Ας μη γελιόμαστε, όμως. Τον κόσμο, τις πλατείες, τους απεργούς τους απασχολούν κι άλλα δύο καίρια ζητήματα: Ωραία, και πες πως φεύγουμε από την ΕΕ, λύθηκαν τα προβλήματα; Μπορούμε να σταθούμε μόνοι μας; Ούτε αυτά τα ερωτήματα μπορούμε να τα παρακάμψουμε ή να θεωρήσουμε ότι αφορούν το αύριο. Είτε το θέλουμε είτε όχι, αφορούν το κίνημα στο σύνολό του, το αφορούν τώρα και καθορίζουν τη στάση των αγωνιζόμενων σήμερα.


Οφείλουμε, να μη φοβηθούμε τη συζήτηση για τη σχέση της πάλης κατά της ΕΕ με την πάλη κατά του συστήματος της εκμετάλλευσης, των αγορών και των πολέμων, με την πάλη δηλαδή για την αντικαπιταλιστική επανάσταση και την εργατική εξουσία. Θαρρετά να πούμε ότι δεν ταυτίζονται μηχανιστικά, αλλά και δεν αποσυνδέονται. Αντίθετα, ειδικά στην περίπτωση μιας χώρας που συμμετέχει ήδη στην ευρωζώνη και την ΕΕ -όπως η Ελλάδα- και αποχωρεί από αυτήν με πρωτοβουλία του λαϊκού κινήματος, η διεκδίκηση του δημοκρατικού δικαιώματος του λαού να καθορίζει στο εθνικό πεδίο τις τύχες της χώρας, της οικονομίας και της κοινωνίας, συνδέεται στενά (όχι φυσικά με κάποιο αυτοματισμό), με την διεκδίκηση μιας άλλης πορείας και μιας επαναστατικής τομής έξω από τον καπιταλισμό. Η συνολική ρήξη και η έξοδος από την ΕΕ μιας χώρας μέλους, την οποία διεκδικούμε εδώ και τώρα για την Ελλάδα, μπορεί να οδηγήσει σε αποφασιστικές αναμετρήσεις που θα θέσουν τέλος στο σύστημα της εκμετάλλευσης στην Ελλάδα, αλλά ενδεχομένως και στην ίδια την ΕΕ, στο πλαίσιο αλυσιδωτών εξελίξεων. Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει, η επαναστατική διαδικασία να ξεδιπλωθεί με άλλη αφετηρία και ένα από τα πρώτα ζητήματα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει να είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ.


Αλλά και τη συζήτηση για το τι θα κάνει «μια Ελλάδα μόνη», δεν πρέπει να τη φοβηθούμε. Γιατί αυτή η Ελλάδα δεν θα είναι μόνη. Θα έχει μαζί της τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων της και όλων των εργαζομένων του πλανήτη που αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους και την κοινωνική χειραφέτηση, καθώς και τις παραγωγικές δυνατότητες που καταστρέφουν η συμμετοχή στην ΕΕ και ο καπιταλισμός. Γιατί, γι’ αυτή την Ελλάδα, ο διεθνισμός δεν θα περνάει υποχρεωτικά μέσα από τις δομές της ΕΕ. Θα είναι ένας αντικαπιταλιστικός και αντιΕΕ διεθνισμός, που θα συναντιέται με την Ταχρίρ και το Ουισκόνσιν, με κάθε εξεγερτικό και αγωνιστικό λαϊκό σκίρτημα όπου γης. Γιατί, γι’ αυτή την Ελλάδα, η έξοδος από την ΕΕ θα «πηγαίνει» πακέτο με τη μείωση της εκμετάλλευσης και την αλλαγή της σχέσης μισθών-κερδών. Η φορολογία του κεφαλαίου, η διαγραφή του χρέους, η εθνικοποίηση των τραπεζών, το γενικότερο πλαίσιο στόχων πάλης που προβάλλει η αντικαπιταλιστική αριστερά, δεν συγκροτούν κάποια -ανέφικτη άλλωστε- ενδιάμεση πολιτική λύση και πρόταση διακυβέρνησης, αλλά εκείνη μια αναγκαία βάση που ανταποκρίνεται στις λαϊκές ανάγκες και κοντράρει τη βασική στρατηγική του αντιπάλου. Ικανή να αλλάζει στην πράξη τους συσχετισμούς υπέρ της εργασίας και να φέρνει πιο κοντά τους «κοινωνικούς σπασμούς» κυοφορίας μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, με εργατικής εξουσία και δημοκρατία.

(*Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ στις 31/7/2011)

Διαβάστε περισσότερα...

Τι θα συμβεί αν η Ελλάδα πτωχεύσει

Καταστροφικές συνέπειες για Ιταλία και Ισπανία προβλέπει το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters

Τις επιπτώσεις των πιθανών αποφάσεων των ευρωπαίων ηγετών στις οικονομίες και το τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης αναλύει σε δημοσίευμά του το πρακτορείο Reuters.



Σύμφωνα με πηγές του ειδησεογραφικού πρακτορείου οι ηγέτες της ευρωζώνης εξετάζουν τρεις λύσεις εκ των οποίων οι δύο συνεπάγονται υποβάθμιση του ελληνικού χρέους στο επίπεδο της «επιλεκτικής χρεοκοπίας» από τους διεθνείς οίκους.


Συγκεκριμένα συζητείται η λύση της επαναγοράς ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά, η εθελοντική μετακύλιση χρέους (rollover) στη βάση της γαλλικής πρότασης καθώς και η εφαρμογή φόρου στις τράπεζες για την άντληση κεφαλαίων που θα διατεθούν στην Ελλάδα.


Σε περίπτωση που υιοθετηθούν λύσεις με βάση τις δύο πρώτες επιλογές το Reuters εκτιμά ότι το κόστος δανεισμού των υπολοίπων χωρών θα εκτιναχθεί στα ύψη. Πορτογαλία και Ιρλανδία θα βρεθούν αντιμέτωπες με νέα υποβάθμιση της πιστοληπτικής τους ικανότητας ενώ οι τράπεζές τους θα αντιμετωπίσουν σημαντικά προβλήματα δανεισμού από τη διατραπεζική αγορά.


Το κόστος δανεισμού της Ισπανίας θα άγγιζε τα επίπεδα της Ελλάδας και της Πορτογαλίας πριν προσφύγουν στον ευρωπαϊκό μηχανισμό. Οι ισπανικές τράπεζες θα είχαν το πρόσθετο πρόβλημα της έκθεσης στο πορτογαλικό χρέος το οποίο θα είχε φτάσει πιθανότατα στο επίπεδο «junk» σύμφωνα με την αξιολόγηση των οίκων.


Η απειλή της κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος της τέταρτης σε μέγεθος οικονομίας της ευρωζώνης θα ανάγκαζε την Ισπανία να προσφύγει σε εξωτερικό δανεισμό από τα κεφάλαια της ΕΕ. Η Ιταλία με τη σειρά της θα περιπλεκόταν σε έναν φαύλο κύκλο καθώς θα επωμιζόταν το κόστος διάσωσης της Ισπανίας. Αυτό θα επιδείνωνε τη δημοσιονομική της κατάσταση ανοίγοντας νέο κύκλο υποβαθμίσεων από τους αξιολογητές της πιστοληπτικής ικανότητας.


Στην περίπτωση της Ελλάδας οι τράπεζες θα χρειάζονταν (σε περίπτωση «επιλεκτικής χρεοκοπίας» του δημόσιου χρέους) επιπλέον χρηματοδότηση. Αυτή θα μπορούσε να προέλθει μόνο από την ΕΚΤ η οποία δηλώνει προς το παρόν ότι δεν θα δεχόταν κάτι τέτοιο που θα παραβίαζε τις καταστατικές της υποχρεώσεις.


Πιθανότατα η ΕΚΤ θα επέτρεπε στην Τράπεζα της Ελλάδας να χρησιμοποιήσει κεφάλαια από το μηχανισμό (ΕLA) στον οποίο έχει ήδη πρόσβαση η Ιρλανδία. Όμως η ζημιά θα είχε πλέον περάσει τα στενά ελληνικά σύνορα καθώς όπως σημειώνουν αναλυτές της Fitch οι 10 μεγαλύτερες αμερικανικές τράπεζες υπολογίζεται ότι είναι εκτεθειμένες σε χρέη ευρωπαϊκών χωρών έχοντας επενδύσει κεφάλαια άνω των 300 δισ. ευρώ.


Και μόνο η υποψία ότι αμερικανικοί χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί διατηρούν κεφάλαια που συνδέονται με προβληματικές τράπεζες της Ευρώπης θα ήταν αρκετή για να θέσει στο στόχαστρο των οίκων και τους τραπεζικούς κολοσσούς των ΗΠΑ.

http://www.tovima.gr/

Διαβάστε περισσότερα...